Венецид мэндэлсэн шүлгүүд – П.Буянцогт

Усны гудамжийн залуус аа, шүлэгч Пүрэвдоржийн Буянцогтын “Венецид мэндэлсэн шүлгүүд”-ийн дээжээс шимтэн уншина уу.

УСАН ДЭЭРХ ХОТОД 

Төөрдөг байшин мэт энэ хотод 

Төөрөх бүрдээ төгс төгөлдрийг мэдэрч байна

Нэгэн булан эргэн алхахуйд 

Нэг их эртний ховслог аялгуу эгшиглэнэ 

Нэг мэдэхэд л айзамд автан нэргүй хачин байшинд иржээ.

Таазнаас шал хүртэл өнгө янзын даавуу өлгөгдөөд

Нааш намирахдаа гинших мэт дуугарч байх юм

Тэнгэрийн орны бурхдын нөмрөг аятай тэдгээрийн дунд

Тэсэлгүй л чимээ гарав, сэтгэлд минь

Төөрдөг байшин мэт энэ хотын нэгэн өрөөнд ч төөрч орхих

Төгс төгөлдөрт автсанаа харин харих замдаа л сэхээрэв. 

                                              Итали Улс, Венец хот, Плаццо Грасси

                                              (Грасси ордон), 2025.06.0З.

ХОНХОН ДУУ 

Энд цаг голлох бүрд сүмийн хонх жингэнэнэ

Цаг ч үгүй үеийн тэмдэг болсон энэ чимээнээс

Цагаан толгойтой хүмүүсийн хашхиралдах нь сонсогдоно.

 

Цайгаа уух ёстойг, цамцаа угаах ёстойг сануулна энэ чимээ

Цаг минут бүр урсан өнгөрч байгааг

Цаана буй бүхэн над руу хөврөн ирж байгааг сануулна энэ чимээ

Хайртай хүмүүсээсээ хол байгааг

Харанхуй болоход айж байгааг

Хамгийн хэцүү нь хажууд хэн ч байхгүйг дахин дахин сануулна энэ чимээ

 

Бaс,

Намайг гэх нүдэнд дулаахан нэгэн эндээс холгүй байгааг

Надад сэтэл нэхэж өгөх мэт холоос ч хань болж байгааг

Намайг зүгээр л хэн нэгэн бодож буйг сануулна энэ чимээ

 

                                                     Итали, Венец хот, Местре дүүрэг

                                                     Оюутны байр, 2025.04.07

 

 

НУУВЧ МЭТ СЭТГЭЛ

Дотроосоо турж ургасан сэтгэлдээ

Дорой бүхнээ нуухыг хуснэ

Гэвч дуу гарахгүй

Дуу гарахгүйд сэтгэлд цул хөндүүр

 

                                                    2025.05.31

 

 

Тэнгэр дуугарч байна

Тэндээс хэн нэгэн хашхирч байх шиг санагдана

Тэсэхийн аргагүй бүхнээ л ийн гаргаж буйд итгээд 

Тэнэг царай гарган тэвчиж зогсдог сон.

 

Багадаа би тэнгэрийг шувуудын үүр гэж боддог байв 

Багадаа би тэр үүлсийг нь шувуудын гуниг гэж итгэдэг байсан 

Тэнгэр минь гээд л ижий уулга алддагийг гайхдаг байв 

Тэнд хэн ч байхгүйг мэддэг хэр нь ээ л итгэдэг байв.

 

Нар, сар, одны сорвитойг чинь мэднэ

Намуухан дуулаад согтохоороо уйлдгийг чинь мэднэ

Надад чимээгүй хайр бэлэглэдгийг чинь мэднэ

Намарт гоо бүхнээ тайлж өгснийг чинь мэднэ ээ. 

                                   

                                                          2025.05.10